25
Sun, Jun
0 New Articles

mulpaadhai

மாலையாகும்போது வீடு முழுவதும் நிசப்தமாகிவிட்டது. சிரிப்பும், கும்மாளமும் நிரம்பியிருக்க வேண்டிய அந்த இடம் மனிதர்களே இல்லாதது போல் சந்தடியற்று இருந்தது.
நான் போய் கொல்லைப்புறம் அமர்ந்து கொண்டேன். என் வருகை இந்த வீட்டுக்கு நல்லது இல்லையோ என்ற சந்தேகம் என்னை அலைக்கழித்தது. நல்லது செய்ய வேண்டுமென்று கிளம்பிவந்தால் என்னால் இவர்களுக்கு நடந்தது என்ன? நான் வராமலேயே இருந்திருக்கணும். வந்தாலும் தஞ்சாவூரில் கிருஷ்ணனை சந்தித்துப் பேசிவிட்டு அப்படியே திரும்பி ஊருக்குப் போயிருக்கணும்.

mulpaadhai

எப்படி விடிந்ததோ அந்தக் கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். நேரம் இவ்வளவு மெதுவாக நகருவதை என்றுமே நான் உணர்ந்தது இல்லை.
விடியற்காலையில் எல்லோரும் எழுந்துகொண்டு விட்டார்கள். வேலைகள் பாட்டுக்கு நடந்து கொண்டிருந்தன. இரவு நடந்த ரகளைக்குக் காரணம் நான்தான் என்று புரிந்து கொண்ட உறவினர்கள் குசுகுசுவென்று பேசிக்கொள்ளத் தொடங்கினார்கள். நான் அந்தப் பக்கமாக வந்தால் குரலை தாழ்த்தி ரகசியம் பேசுவார்கள் இல்லையா டக்கென்று பேச்சை நிறுத்தி விடுவார்கள். இதையெல்லாம் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கு நெருப்புக்கு நடுவில் நிற்பதுபோல் இருந்தது.

mulpaadhai

கால்மணி நேரம் கழித்து சுந்தரி வந்தாள்.
நான் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல், சும்மாவும் இருக்க முடியாமல் அத்தையின் பக்கத்தில் அமர்ந்து பூக்களை தொடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். சுந்தரி எங்களைத் தாண்டிகொண்டு அறைக்குள் வேகமாகப் போனாள். சற்று நேரம் கழித்து ராஜி எங்களிடம் வந்தாள்.

mulpaadhai

நான் பயந்தது போலவே நடந்துவிட்டது. இவனைச் சமாதானப் படுத்துவது கொஞ்சம் கஷ்டமா வேலைதான். கிருஷ்ணன் சற்று தொலைவில் பலாமரத்தில் சாய்ந்து கொண்டு அந்தப் பக்கம் திரும்பியிருந்தான்.

mulpaadhai

கிருஷ்ணனை தோட்டத்தில் எனக்காக காத்திருக்கச் சொன்னேனே ஒழிய, வீட்டில் யாருக்கும் தெரியாமல் அங்கே எப்படிப் போவது என்று புரியவில்லை. கிருஷ்ணன் அரைமணி நேரத்திற்கு முன்னால் அத்தையிடம் "தோட்டத்திற்குப் போய் வருகிறேன்" என்று சொல்லிக் கொண்டு போனது காதில் விழுந்தது. அவன் அப்படிச் சொன்னது அத்தையிடம் சொல்லிக் கொள்வதற்காக இல்லை. என்னை எச்சரிப்பதற்காக. ஏன் என்றால் சாதாரணமாக கிருஷ்ணன் வெளியே போகும் போது போய் வருகிறேன் என்று சொல்லுவானே ஒழிய எங்கே போகிறேன் என்று சொல்லும் வழக்கம் இல்லை.