24
Thu, Aug
0 New Articles

mulpaadhai

கிருஷ்ணன் மேலும் சொல்லத் தொடங்கினான். "நான் ஸ்கூல் பைனல் படித்துக் கொண்டிருந்த நாட்கள் அவை. பரீட்சைகள் இன்னும் முடியவில்லை. தஞ்சாவூர் பக்கம் பயங்கரமாக புயல் வீசியது. சனிக்கிழமை அன்று மாலையில் வீட்டுக்கு வந்த நான் இரவு முழுவதும் காற்றும் மழையுமாக இருந்ததால் மறுபடியும் ஸ்கூலுக்குக் கிளம்ப முடியவில்லை. அன்று ஆரம்பித்த மழை நான்கு நாட்களுக்கு இடைவிடாமல் பெய்து கொண்டே இருந்தது. ஏரிகள் உடைந்தன. ஊர் முழுவதும் வெள்ளம் புகுந்துவிட்டது. எத்தனையோ குடும்பங்கள் வீடுகளை இழந்து தவித்தன. எங்களுடையது ஓட்டுவீடு. எங்கே பார்த்தாலும் ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. நானும், அம்மா மற்ற குழந்தைகள் உயிரை கையில் பிடித்தக் கொண்டு அந்த நாட்களை எப்படியோ கழித்தோம். எந்த நிமிடம் வீடு இடிந்து விடுமோ, எந்த வினாடி எங்கள் உயிர் போய்விடுமோ என்று நடுங்கிக் கொண்டிருந்தோம். போனால் எல்லோரும் ஒன்றாக போகணும். இல்லாவிட்டால் எல்லோரும் உயிருடன் இருக்கணும். ஒருத்தர் போய் ஒருத்தர் இருக்கும் வேதனை எங்களுக்கு வேண்டாம் என்று கடவுளை பிரார்த்தனை செய்து கொண்டேன்.

mulpaadhai

என் எதிரே மூடியிருந்த கதவுகளை டக் டக்கென்று விரல்களால் இரண்டு முறை தட்டினேன். மூன்றாவது முறை தட்டும் போது "வந்து விட்டேன்" என்ற குரல் §க்டது.

mulpaadhai

வாசல் கேட் அருகில் வந்து நின்ற பிறகுதான் கிளம்பும் முன் அம்மா சாரதியை அழைத்து வரச்சொல்லி எச்சரித்தது நினைவுக்கு வந்தது. ஒருக்கால் சாரதி வந்திருப்பானோ. அவன்தான் ராஜியைப் பார்க்க வேண்டுமென்று துடித்துக் கொண்டு இருக்கிறானே. அவன் வரவில்லை என்றால் மறுபடியும் கிளம்புவோம் என்ற எண்ணத்துடன் காரை வெளியிலேயே நிறுத்திவிட்டு சிறிய கேட் வழியாக உள்ளே போனேன்.

mulpaadhai

அன்று மாலையில் கிருஷ்ணனிடம் போவதற்கு நான் அதிகமாக கஷ்டப்படவில்லை. வீட்டிலிருந்து புறப்படுவதற்கு என்ன காரணம் சொல்வோம் என்று யோசித்துக்கொண்டு இருந்த போது அம்மா சொன்னாள்.

mulpaadhai

நாளை மறுநாள் நிச்சயதார்த்தம். என் இதயம் பாறாங்கல்லாக கனத்தது. எனக்கு நானே தைரியம் சொல்லிக் கொண்டேன். நிச்சயதார்த்தம் நடந்து விட்டால் மட்டும் என்ன? தாலிகட்டும் முன் நின்று போன திருமணங்கள் எத்தனை இல்லை?